Lutnictwo jest sztuką budowy instrumentów strunowych smyczkowych, takich jak skrzypce, altówka,
wiolonczela, kontrabas, oraz instrumentów strunowych szarpanych, takich jak lutnia, gitara oraz mandolina. Nazwa ta pochodzi od jednego z nich -
lutni. Początki lutnictwa sięgają XV wieku, jego pełny rozwój nastąpił w XVI wieku w Brescii i Cremonie we Włoszech. Sztuką tą zajmowały się wówczas
znane i słynne rody lutnicze, m.in. Amatich, Guarnerich, Guadagninich. Do najsłynniejszych rodzin lutniczych w Polsce należeli Grobliczowie oraz Dankwartowie.
Najsłynniejszym lutnikiem świata był A. Stradivari, wywodzący się ze szkoły kremońskiej; uważany za niedościgłego budowniczego skrzypiec oraz mistrza sztuki
lutniczej. Do czasów dzisiejszych zachowały się nieliczne jego instrumenty. W Polsce od 1954 roku działa Związek Polskich Artystów Lutników (ZPAL), do 1979 roku
istniejący pod nazwą Stowarzyszenie Polskich Artystów Lutników. Siedziba związku mieści się w Warszawie, a do głównych jego zadań należy rozwój polskiego szkolnicta
lutniczego (m.in. wspomaganie klas lutniczych w liceach, wydziału lutniczego Akademii Muzycznej w Poznaniu) oraz patronat nad konkursami lutniczymi organizowanymi
w Poznaniu, takimi jak Ogólnopolski Konkurs Lutniczy im. Z. Szulca czy Międzynarodowy Konkurs Lutniczy im H. Wieniawskiego. ZPAL prowadzi seminaria lutnicze, a także
przyznaje Nagrodę ZPAL; posiada słynną Kolekcję Instrumentów Lutniczych.
Instrumenty strunowe smyczkowe:
Skrzypce są instrumentem muzycznym z grupy chordofonów smyczkowych, w Polsce znane są od połowy XV wieku jako instrument ludowy. Na przełomie XVII i XVIII wieku zastąpiono nimi
viole, tworząc podstawę składu nowoczesnej orkiestry. Skrzypce składają się z pustego korpusu rezonansowego, szyjki oraz czterech strun rozciągniętych nad korpusem. Wczesne
egzemplarze skrzypiec wytwarzali w Polsce w XVI wieku M. Dobrucki oraz założyciel rodziny lutników działającej w XVI-XVIII w. - M.Groblicz I.
Altówka, podobnie jak skrzypce, to strunowy instrument muzycznym z grupy chordofonów smyczkowych, jest to altowa odmiana skrzypiec.
Wiolonczela - muzyczny instrument smyczkowy, czwarty instrument w kwartecie smyczkowym. Ze wzgledu na wyjątkowo dużą skalę oraz czystość tonu wykorzystywana jest często
jako instrument solowy. Budową podobna jest do skrzypiec, ale ma dwa razy dłuższy korpus i 4-krotnie wyższe boczki.
Kontrabas jest największym strunowym smyczkowym instrumentem muzycznym o najniższej skali.
Instrumenty strunowe szarpane:
Lutnia to dawny instrument strunowy szarpany z gryfem, pochodzenia arabskiego. Lutnia była ulubionym instumentem średniowiecznych trubadurów, w XVI i XVII wieku zyskała dużą
popularność jako instrument solowy i akompaniujący.
Gitara - sześciostrunowy instrument muzyczny o płaskim korpusie, chordofon szarpany. Gra się na nim, szarpiąc lub potrącając struny. Pochodzenie gitary nie jest do końca wyjaśnione.
Prawdopodobnie posiada rodowód arabski. Rozpowszechniła się w Europie w okresie średniowiecza. Szczególnie doniosłą rolę odgrywała w tradycji muzycznej Włoch, Hiszpanii oraz południowoamerykańskich kolonii
hiszpańskich. Odrodzenie zainteresowania gitarą w XX wieku jest w dużej mierze zasługą A. Segovii, J. Breama oraz J. Williamsa; początki jej popularności w muzyce masowej sięgają muzycznych
tradycji amerykańskiego Zachodu; instrument ten w zespołach jazzowych oraz tanecznych z lat 20-tych XX wieku pełnił wspomagającą funkcję harmoniczną. W ciągu dziejów wykształciło się kilka odmian gitar. Najbardziej
znane to: gitara hawajska - grający siedząc trzyma ją na kolanach, struny przyciska specjalnym suwakiem i szarpie kolczastym plektronem (dzięki temu uzyskuje się charakterystyczne wibracje i glissanda);
gitara rosyjska - posiada 7 strun; gitara elektryczna - dźwięk wzmacniają umieszczone na korpusie mikrofony kontaktowe (umożliwia to uzyskanie całego zakresu barw).
Mandolina jest strunowym instrumentem szarpanym z grupy chordofonów. Wyglądem przypomina mała lutnię, strojony jak skrzypce, ma cztery pary strun, które szarpie się zwykle plektronem (piórkiem).
Mandolina była popularna zwłaszcza w XVIII i XIX wieku. Jej nazwa pochodzi od kształtu korpusu podobnego do migdała (wł. mandorla - migdał).
Muzyka poważna Burrows John Wiffen Charles (red.) Zobacz!
Fenomen grozy w muzyce
Czy jesteś gotowy na spotkanie
z najbardziej przerażającą
i pierwotną spośród emocji?
Oto wiedza niemalże tajemna, wiedza, zebrana i zbadana przez jednego z kapłanów muzyki filmowej - teoretyka sztuki i kompozytora w jednej osobie. Po raz pierwszy ma szansę dotrzeć do Twoich uszu wiedza, której nie znajdziesz nigdzie indziej, w żadnej krajowej czy zagranicznej publikacji.
więcej
Skrzypce są instrumentem muzycznym z grupy chordofonów smyczkowych, w Polsce znane są od połowy XV wieku jako instrument ludowy. Na przełomie XVII i XVIII wieku zastąpiono nimi
viole, tworząc podstawę składu nowoczesnej orkiestry. Skrzypce składają się z pustego korpusu rezonansowego, szyjki oraz czterech strun rozciągniętych nad korpusem. Wczesne
egzemplarze skrzypiec wytwarzali w Polsce w XVI wieku M. Dobrucki oraz założyciel rodziny lutników działającej w XVI-XVIII w. - M.Groblicz I.
Altówka, podobnie jak skrzypce, to strunowy instrument muzycznym z grupy chordofonów smyczkowych, jest to altowa odmiana skrzypiec.
Wiolonczela - muzyczny instrument smyczkowy, czwarty instrument w kwartecie smyczkowym. Ze wzgledu na wyjątkowo dużą skalę oraz czystość tonu wykorzystywana jest często
jako instrument solowy. Budową podobna jest do skrzypiec, ale ma dwa razy dłuższy korpus i 4-krotnie wyższe boczki.
Kontrabas jest największym strunowym smyczkowym instrumentem muzycznym o najniższej skali.
Lutnia to dawny instrument strunowy szarpany z gryfem, pochodzenia arabskiego. Lutnia była ulubionym instumentem średniowiecznych trubadurów, w XVI i XVII wieku zyskała dużą
popularność jako instrument solowy i akompaniujący.
Gitara - sześciostrunowy instrument muzyczny o płaskim korpusie, chordofon szarpany. Gra się na nim, szarpiąc lub potrącając struny. Pochodzenie gitary nie jest do końca wyjaśnione.
Prawdopodobnie posiada rodowód arabski. Rozpowszechniła się w Europie w okresie średniowiecza. Szczególnie doniosłą rolę odgrywała w tradycji muzycznej Włoch, Hiszpanii oraz południowoamerykańskich kolonii
hiszpańskich. Odrodzenie zainteresowania gitarą w XX wieku jest w dużej mierze zasługą A. Segovii, J. Breama oraz J. Williamsa; początki jej popularności w muzyce masowej sięgają muzycznych
tradycji amerykańskiego Zachodu; instrument ten w zespołach jazzowych oraz tanecznych z lat 20-tych XX wieku pełnił wspomagającą funkcję harmoniczną. W ciągu dziejów wykształciło się kilka odmian gitar. Najbardziej
znane to: gitara hawajska - grający siedząc trzyma ją na kolanach, struny przyciska specjalnym suwakiem i szarpie kolczastym plektronem (dzięki temu uzyskuje się charakterystyczne wibracje i glissanda);
gitara rosyjska - posiada 7 strun; gitara elektryczna - dźwięk wzmacniają umieszczone na korpusie mikrofony kontaktowe (umożliwia to uzyskanie całego zakresu barw).
Mandolina jest strunowym instrumentem szarpanym z grupy chordofonów. Wyglądem przypomina mała lutnię, strojony jak skrzypce, ma cztery pary strun, które szarpie się zwykle plektronem (piórkiem).
Mandolina była popularna zwłaszcza w XVIII i XIX wieku. Jej nazwa pochodzi od kształtu korpusu podobnego do migdała (wł. mandorla - migdał).
